ヨコスカの アシャ

सिनियर: "आशाजी, अब त लिडरजस्तै हुनुभयो।"　आशा: "हिहि। अझै सिक्दैछु!"

आशा: "पढाइ कस्तो छ? मेहनत गर्दैछस्?"　भाइ: "अँ। ...ठिकै छ।"　आजकल भाइको जवाफ छोटो हुन थाल्यो।

सबिना: "भाइ सन्चै छ?"　आशा: "अँ... तर आजकल जे सोधे पनि 'ठिकै छ' मात्र भन्छ।"

भाइ: "आज पनि घुम्न जाऔं!"　भाइ स्कुल छुटाउन थालेको थियो। आमा चिन्तित देखिन्छिन्।

आमा: "अनि... आशा। घरको मर्मत गर्नुपर्ने भयो। अलिकति मात्र बढी पठाइदिन सक्छ्यौ...?"　आमाको आवाज अलि सानो थियो।

आशा: "हुन्छ! ममा छोड्नुहोस्! म मेहनत गर्दैछु!"　आशा (मनमा): "परिवारकै लागि त हो।"

आशा (मनमा): "ए...? बचत खासै भएको छैन... ठीकै छ, केही हुँदैन!"

हजुरआमा: "आशाजी, आज पनि राम्रो मुस्कान छ है।"　आशा: "हो! जोश नै मेरो खुबी हो!"　आशाले थाहा पाएकी थिइनन् — साना "अनुरोधहरू" बिस्तारै ठूलो हुँदै गइरहेको कुरा...　〈क्रमशः〉